search

ΔΙΕΘΝΗ

Με όπλο το τίμιο space rock, οι Καναδοί υπερασπίζονται το δικό τους γαλατικό χωριό από την επέλαση του μοντερνισμού, παραμένοντας πιστοί κλειδοκράτορες των εμμονών τους...

Label | Jagjaguwar
Κυκλοφορία | 5/2019
Βαθμολογία | 7

Οι Black Mountain διαθέτουν την ικανότητα να δημιουργούν σασπένς και να μεταδίδουν την αίσθηση της «κίνησης» με τις κιθάρες τους. Έτσι, το ψυχεδελικό heavy rock που παίζουν κάθε άλλο παρά μονοδιάστατο και στατικό είναι. Κάθε αλλαγή στον λεβιέ ταχυτήτων των τραγουδιών, κάθε απότομη στροφή του ρυθμού και κάθε ανισόπεδο riff, αποκαλύπτει κομμάτια του χάρτη τα οποία θέλουν να διανύσουν. 

Με άλλα λόγια, δεν παίζουν μουσική στην τύχη οι Καναδοί. Έχουν ξεκάθαρο προορισμό στο GPS. Δεν πάνε για εύκολα hooks και δεν νοιάζονται για τα χιλιoειπωμένα. Το Destroyer αποδεικνύεται δίσκος που αφήνει τη σκόνη στον αέρα ("Pretty Little Lazies"), που δεν συμμαζεύει τις stoner καταβολές του ("High Rise") και που καλοδέχεται το ψυχεδελικό χάος, σαν ευλογία ("Horns Arising"). Παραδόξως, το αποτέλεσμα δεν είναι κάποιος κιθαριστικός αχταρμάς για ανεγκέφαλους ακροατές. Αντιθέτως ακούγεται απολαυστικά άχρονο και ζουμερό, ακόμη και στις αδέξιες στιγμές του.

Με όπλο το τίμιο space rock, οι Black Mountain υπερασπίζονται το δικό τους γαλατικό χωριό από την επέλαση του μοντερνισμού, παραμένοντας πιστοί κλειδοκράτορες των εμμονών τους και της συντήρησης των αξιών που τους ανέθρεψαν. Αυτός ο δίσκος ακούγεται ιδανικά σε ανοιχτούς αυτοκινητόδρομους, χωρίς απαραίτητα να χρειάζεται καλά ηχεία στο αμάξι. Οι Καναδοί ακολουθούν σαν πιστοί cult followers τα είδωλά τους, και οραματίζονται τι μουσική θα έγραφαν οι Monster Magnet αν έκαναν φόρο τιμής στον Syd Barrett και πώς θα ακούγονταν οι Flaming Lips μετά από πλύση εγκεφάλου με τραγούδια των Black Sabbath. Πάρτε αυτό το αποτέλεσμα στο μπλέντερ και απλώστε το σε ένα φαντασιακό soundtrack για ταινίες «ανοιχτού δρόμου» όπως το Vanishing Point (1971) ή το Mad Max: Fury Road (2015).

Μόνο οι space doom εραστές μένουν ζωντανοί μας λέει το μανιφέστο τους –και ο ορίζοντας στο τέλος του δρόμου είναι ο μοναδικός προορισμός, ακόμα και αν ξεψυχήσεις στα μισά της διαδρομής. Θα βρει λοιπόν αποδέκτες το Destroyer, διότι ακόμη κι αν στερείται πρωτοτυπίας, δεν έχει τίποτα το ψεύτικο. Για συνεπιβάτες στο άρμα αναζητά, από αυτούς που κάνουν ωτοστόπ στους ίδιους μουσικούς αυτοκινητόδρομους, χωρίς να βιάζονται να φτάσουν κάπου. Ακόμα και αν σε κουβαλήσουν για μερικά χιλιόμετρα και λίγο μετά τους εγκαταλείψεις γιατί δεν θα νιώθεις στ’ αλήθεια ένας από εκείνους, η βόλτα θα σου μείνει αξέχαστη.

 


ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΛΜΠΟΥΜ

HOT ΣΗΜΕΡΑ!

Release Athens 2019 μέρα 8: Alice In Chains + 1000mods, Fu Manchu, Puta Volcano, Monovine

Παρότι ο Layne Staley δεν είναι πια μαζί μας, στην Πλατεία Νερού έδωσαν το παρών αρκετοί από όσους…

Οι Korn ξαναγυρνούν

Ακούστε το ολοκαίνουριο τραγούδι "You’ll Never Find Me"

Dead Can Dance: Mε πολύ λίγους ανθρώπους έρχεσαι αληθινά κοντά. Και δεν είναι πάντα ευχάριστη εμπειρία...

Οι Dead Can Dance επιστρέφουν στην Ελλάδα μετά από κάμποσο καιρό, για 2 συναυλίες σε Θεσσαλονίκη…

Summer Nostos 2019: Andrew Bird

Μπροστά σε πενιχρό, αλλά και κάπως αχάριστο πλήθος, έδειξε γιατί μπορεί και μπλέκει τόσο πετυχημένα…

Horace Silver / Silveto Records

Το κλασικό modal μοτίβο του σπουδαίου Αμερικανού πιανίστα αποκτά πιο soulful αίσθηση και ανακατεύει…

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Rolling Thunder Revue: A Bob Dylan Story

To νέο ντοκιμαντέρ του Μάρτιν Σκορσέζε για την περιοδεία που έκανε ο Bob Dylan τη σαιζόν 1975/1976…

Manowar 1982-1984: (σχεδόν) 4 δίσκοι Αστίλβωτου Ατσαλιού

Πολλά μπορεί να προσάψει κανείς στο πιο αναγνωρίσιμο συγκρότημα του επικού metal, όμως τα πρώτα…

Hipsters: Τα Ιndie Παιδιά του Κατεστημένου

Πολιτικά ασπάζονται τον φιλελευθερισμό, κοινωνικά προέρχονται κυρίως από τη μεσαία τάξη και…

Nirvana: 30 χρόνια από το Bleach

Το ντεμπούτο. Αρχικά άνευ συμβολαίου, αργότερα ελαφρά αποκηρυγμένο από τη μπάντα, τελικά απαραίτητο…