View More

Luke Elliot - The Big Wind

Στο νέο του δίσκο, ο κρούνερ αποδεικνύει γιατί είναι το «μικρό αδερφάκι» του Sivert Hoyem.

Label
Impress Records
Κυκλοφορία
2020
Βαθμολογία
7/10
Μάκης Μηλάτος
Μάκης Μηλάτος

Από το Νιου Τζέρσει, στα folk cafe της Νέας Υόρκης κι από κει στη Νορβηγία και τις σκανδιναβικές χώρες όπου τον έχουν υποδεχτεί θερμά, ο -σχεδόν- βαρύτονος κρούνερ, Luke Elliot, με τη μελαγχολική χροιά στη φωνή και τις ικανότητες στο πιάνο, κυκλοφορεί έναν έντονα προσωπικό δίσκο με νεορομαντική διάθεση. 

Ο Luke Elliot μεγάλωσε σε ένα σπίτι με πατέρα φιλόλογο και μητέρα ποιήτρια και ο ποιητικός λόγος του είναι οικείος. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως το The Big Wind βασίζεται στο ομώνυμο ποίημα του σπουδαίου αμερικάνου ποιητή Theodore Roethke το οποίο αναφέρεται σε μια μεγάλη φυσική καταστροφή από ανέμους, που συνέβη στην Ιρλανδία το 1839.

Χωρίς σχέδιο και χωρίς στίχους, μπήκε στο στούντιο με κάποιες μελωδίες στο μυαλό που επεξεργάστηκε με την βοήθεια του σουηδού πολυοργανίστα Bebe Risenfors (ο οποίος έχει συνεργαστεί με τον Tom Waits και τον Elvis Costello) και του νορβηγού κιθαρίστα Freddy Holm και όταν αυτές πήραν ένα σχήμα, άρχισε να γράφει τον ποιητικό λόγο που τις συνοδεύει. 

Σε ένα από τα τραγούδια του δίσκου συμμετέχει και ο «καλύτερος νορβηγός φίλος του» Sivert Hoyem, με τον οποίο έχουν συνεργαστεί και στο παρελθόν, ενώ πρόσφατα άνοιγε και τις συναυλίες των Madrugada (τρεις απ' αυτές στην Ελλάδα στις οποίες και γνωρίσαμε τον Luke Elliot, ο οποίος επιστρέφει τον Σεπτέμβριο στην Αθήνα για να μας παρουσιάσει αυτό το άλμπουμ).

Το The Big Wind στέκει αξιοπρεπώς σε όλα τα επίπεδα αλλά πουθενά δεν μπορείς να διακρίνεις μια ίντριγκα, μία δημιουργική τρέλα που να το κάνει να ξεχωρίζει από πάμπολα αντιστοίχως αξιοπρεπή άλμπουμ που κυκλοφορούν συχνά από πολλούς.

Με βασικά συστατικά τις συμπαθείς (αλλά και συνηθισμένες) μελωδίες, με την μελαγχολική και -ελαφρώς- βαρύτονη ερμηνεία (δεν είναι τυχαία η συμπάθεια που του έχει ο Sivert Hoyem ο οποίος θα βλέπει σε αυτόν κάτι σαν αντικατοπτρισμό), τις αδιόρατες αναφορές σε Tom Waits και Nick Cave και τον ποιητικό -αλλά ελαφρώς ακαδημαϊκό- λόγο, το άλμπουμ αρχίζει και τελειώνει χωρίς χτυποκάρδι και χωρίς ιδιαίτερη ανάγκη να επιστρέψεις σ' αυτόν. Απλώς σου κινεί την περιέργεια να δεις ποια θα είναι η συνέχεια κι αν μπορεί να κάνει κάτι περισσότερο απ' αυτό.

Top